Nedim Hazar Zaman Gazetesi.. Bilindiği üzere kısa süre önce Sinema Genel Müdürü M. Cem Erkul, bakanlığın her yıl rutin olarak verdiği sinema teşviklerinde bu sene farklı bir uygulamaya gidileceğini, genel olarak 'aile' ve 'gişe' filmlerine karşı pozitif bir ayrımcılık yapacaklarını açıklamıştı.

Önce şunu belirteyim; kişisel olarak, devletin adeta bir yapımcı ya da sponsor gibi sanat ürünlerinde yer almasına karşıyım. Eğer devlet ülke sinemasını destekliyorsa, film yapımını kolaylaştırıcı ekonomik ve sair şartları kolaylaştırıcı önlemler almalıdır. Sözgelimi vergileri düşürmeli, yapımcıların yaptıkları harcamaların geri dönüşünü kolaylaştırıcı önlemleri araştırmalıdır. Bu, çok zor da bir şey değildir. Şu an Avustralya'dan Hindistan'a, Mısır'dan Afrika'ya kadar birçok ülke sistemini böyle işletmektedir.

Bakanlığın bu açıklamasının ardından, beni çok şaşırtan bir gelişme oldu. Birçok sinemacı ve sektör çalışanı Açık Mektup yazarak, bu uygulamanın 'sansür' ve 'adam kayırma' anlamına geldiğini ifade eden tepki gösterdiler.

Vaktiyle devlet eliyle çektirilmiş bunalım filmlerine tepki gösteren, bu işin böyle olmaması gerektiğini yazan biri olarak, eğer devletin halkından aldığı vergiler ile birtakım teşvik ve katkı sağlayacaksa bunda toplam yararı gözetmesinin yanlış bir şey olmadığına inandığımı söylemek isterim. Hiçbir devlet, halkının ruh sağlığını bozan, şiddeti, sapkınlığı, bilmem neyi olumlayan sanat eserine önayak olmaz, olmamalı. Ancak bu böyle diye, hemen mefhum-u muhalifi olan 'sansür'ü de kimse masaya koymamalıdır, diye düşünmekteyim.

Beni esas endişelendiren kısmı ise sinemacılarımızın, sektörün içinde bulunduğu durumu sadece bu tür teşvikler söz konusu olduğunda ele almaları, tepki göstermelidir. Hiçbir yapımcının, yönetmenin örgütlü olarak, sözgelimi, sinema biletlerinden alınan 'rüsum' ile ilgili şikâyetine denk gelmedik. Olmuşsa da sessiz sedasız olmuştur, bilemiyorum.

Bu ülkede sinema, eğlence olarak görülmektedir ve bu durum hiçbir sinemacıyı nedense rahatsız etmemektedir. Bir sinema biletinden alınan vergi tutarının yüzde 35'i bulmasından rahatsız olan yok sanırım.

Sözgelimi bir futbolcu yüzde 15 oranında stopaj öderken, bir sinema sanatçısında bu oran yüzde 20. Üstelik futbolcular beyannameye tabi değil. Sanatçılar ise yüzde 35'e yakın Gelir Vergisi ödemek durumunda.

Diyelim ki bir şirketsiniz ve sponsor olmak istiyorsunuz. Bunun için futbol sektörünü seçmeniz çok mantıklı. Çünkü verdiğiniz paranın yüzde 50'sini Gelir ve Kurumlar Vergisi matrahından indirebiliyorsunuz. Sinemaya sponsor olursanız böyle bir şansınız yok.

Başka, özellikle gelişmiş ülkelere baktığınızda durum tam tersidir. Bu nedenle ülkemiz futbol için cennet, sinema için cehennem gibidir. Bu vergiler yüzünden onlarca yabancı filmin Türkiye'de çekilmesi engellenmiştir geçmişte.

Hollywood filmlerinin neredeyse yüzde 25'inin Kanada sınırları içinde çekildiğini bilir misiniz? Bunun en büyük nedeni, Kanada devletinin film çekimi için sağladığı kolaylıklardır. Kanada'da üretilen filmlerin gelir rakamı yıllık 5 milyar Kanada Doları'nı bulmuştur.

Sadece Kanada değil, onlarca ülkede aynı anlayışla film yapılır. Bizde ise sektör gözünü patron olarak tek noktaya dikmiştir!

Devleti en büyük film yapımcısı gibi görürseniz, bu kavga bitmez. Acı olan, bu işi bilinçli yapan/yapmayan, neredeyse tüm Türk yapımcı ve yönetmenlerin bu kapıyı tercih etmeleri, bu çarpıklığa itiraz yerine, herkesin kendi tıynetince destek ya da köstek olmaya çalışmasıdır.

Sinemacılarımızın düştüğü 'modern dilencilik' durumu kolay kolay bitecek gibi gözükmüyor. Ne acı!

Nazlı Özburun SamanyoluHaber..  Beklentiler en büyük hayal kırıklıklarımızın kaynağını oluştururlar. Buna rağmen farkında olduğumuz ve her fırsatta hayalini kurarak en ince ayrıntısına kadar düşündüğümüz, konuştuğumuz ve diğerleriyle paylaştığımız beklentiler vardır.

Ayrıca kendimizin bile bilmediği, kendimizden de gizlediğimiz bir dizi daha beklentimiz vardır ki ne olduklarını ancak bulamadığımızda anlarız...

Diyebiliriz ki davranışlarımızın iki etkileyicisinden birisi, geçmiş yaşantılarımız ve aile sistemimizde aldığımız yaralardır. İkincisi ise geleceğe dair tasarladığımız beklentilerimizdir. Bütün davranışlarımız bu bilinçli ve bilinç dışı beklentilerimizle şekillenir.

Evlik en fazla beklentiye girdiğimiz yaşam olaylarından birisidir. Eşten beklenenlerin bir listesi yapılsa kendimizden beklediklerimizin iki üç katını eşimizden beklediğimizi fark ederiz.

Her bir insanda bu beklentilerin sıralaması, önem derecesi farklı farklı olmakla birlikte, evliliÄŸin kendilerine bu beklentileri saÄŸlayacağına dair bir öngörü ile insanlar evliliÄŸe “Evet!” demekteler.

Öncelikle insan kendisine deÄŸer veren, kendisine baÄŸlılık hisseden bir eÅŸ ister. Bu eÅŸle birlikte kendisini geliÅŸtireceÄŸine inanır. Åžefkat görecektir… Sevilecektir... Ve deÄŸerli olacaktır… Bu beklentiler bir yere kadar karşılanmazsa, mutsuzluk iki taraf içinde kaçınılmazdır.

Dünyaya ve dünyada yaşanan ve yaşanması muhtemel olaylara karşı devamlı bir destek beklentisi var. Bu beklenti eşe ihtiyaç duyulduğunda eşin yanında olacağına dair bir sözün verilmesini de içerir. Eğer eş ihtiyacı olduğunda yanında kimseyi bulamazsa hayal kırıklığı başlar. Örneğin doğum sonrası kadın hastanede yatarken, erkeğin arkadaşlarıyla bebeğin doğumunu kutlamak için eğlenceye gitmesi bir ömür kanayacak bir yaraya dönüşebilir.

Bir diğer beklenti insandaki yalnızlık duygusunun giderilmesine yönelik eşin hayata eşlik etmesinin beklenmesidir. Sosyal ortamda eşlik etmek, iyi günde olduğu kadar kötü günde eşlik etmek ve diğerinin hissettiği yalnızlık duygusuna, bir insan olarak, insan olmanın koşullarında elden gelenin yapılmasıdır.

Bazı beklentiler biraz daha sıkıntılıdır. Çünkü kişiye istese de vermeyeceği bir şeyin yükünü yükler. Örneğin bazen bu yük, evliliğin sonsuza kadar mutluluk vereceğine dair geliştirilmiş bir inançtır. Bu evliliğin taşıyamayacağı bir yük olmasına rağmen, bireyler bu yükü kolaylıkla eşlerine yüklerler.

Bazıları içinse evlilik bir kaçıştır. Aile hapishanesinden, baba otoritesinden kendi cennetine kaçış... Ama hiçbir zaman böyle olmaz. Bu beklentiyle evlenenler, yağmurdan kaçarken doluya yakalandıklarını kısa zaman sonra fark ederler. Evden kaçıp evliliğe sığınmak, evlilikten kaçıp yalnızlığa sığınma fantezisini besler çoğunlukla.

Bazılarının beklentisi aile olmak, çoluk çocuÄŸa karışmaktır. Yedi çocuk hayaliyle evlenilir. EÄŸer bu hayal ve beklenti evlilik öncesi eÅŸle paylaşılamamışsa, diÄŸer taraf kendini bir süre sonra taşıyıcı bir konteynır olarak algılamaya baÅŸlar. “Ne yani, evlilik bu muydu?” diye sızlanma baÅŸlar.

Evlilik her ne kadar üreme beklentisini içinde taşıyor olsa da tarafların bundan ne anladıkları kısmı fazlasıyla yorucu tartışmaların zeminine oturur.

“Evlilik hayata bir amaç katar.” beklentisi de sık karşılaşılan bir durumdur. KiÅŸinin amaçları arasında var olan ve sırası geldiÄŸi için evlenme isteÄŸiyle yanıp tutuÅŸan, sonra da bu beklentinin karşılanamadığı bir iliÅŸkiyi yürütmekte zorlanan insanlar da var.

“EÅŸ olmak ya da iyi bir eÅŸe sahip olmak, onaylanmış cinselliÄŸi kolaylaÅŸtırır.” da ayrı bir beklentidir. Beklenilen bir cinsel doyumun yaÅŸanamaması ve buna izin olmayışı ya da çiftlerin beklentilerinin örtüşmemesi ayrı bir çatışma konusudur.

Sonuç olarak her insan evliliğe farklı beklentilerle başlar ve bu beklentilerini karşısındakine anlatmaya çalışır. Bu anlatma durumu ve anlama çabası karşılıklı bir uyum içinde olabilirse, problem yaşansa da çözüm bulunabilir.

Fakat beklentileri doğru anlatamama, karşıdaki insanın beklentileri görmek istememesi, görse de ertelemesi tabloyu kötüleştirir.

Önemli olan, almaya istekli olduğumuz kadar, karşımızdakinin de almaya hakkı olduğunu kabul etmektir. Beklentilerimizin karşılanmasına duyarlı olduğumuz kadar, eşin beklentilerini karşılamaya da imkan ölçüsünde ve kendimize rağmen duyarlı olmalıyız, değil mi? O zaman yaşanan hayal kırıklıkları, optimal düzeyde insanın daha da gelişmesine hizmet edebilir.

Yoksa beklentiler cehenneminde karşı tarafa duyması için kendi isteklerimizi haykırırken, kulaklarımızı sağırlaştırmamız lazım ki bu da mümkün değil.

 

Ufuk Bozkır Zaman.. Safahat şiirle değil, şairle doludur.Safahat, bir şiir kitabı olarak değil şair kitabı olarak okunmalıdır bu yüzden. Şair, her durumda şiirin önündedir orada. Hatta şiiri önemsemez, şuurla şiiri çiğner. Öyle olsun diye değil öyle olduğu için böyledir bu. Ağacın kovuğu gibi doğal ve sığınılacak bir yer olarak görülmediğinde bir yara, bir zayıf nokta gibi algılanmaya açıktır bu noktada.

 Oysa, söylemin her zaman önde durduğu bir tutumla çevrelenmiştir Akif. Orada konuşan, şair olarak Mehmet Akif'ten başkası değildir. Şair, özneleşir, şiirin önüne geçer. Onun sesi ve o sesin doldurduğu dünya haline gelir. Bu haliyle örneksiz değildir Akif. Kaderin bir cilvesi olacak, bir şekilde karşıt düşünce kutbu içine sokulacağı Fikret'le aynı kaderi paylaşır bu bakımdan. Fikret'ten beri, özellikle Fikret'ten beri, şiir söylemek, şiir yazmanın önüne geçmektedir. Dönemin siyasal ve sosyal şartları hem böylesi şiir damarlarını besleyecek özelliklere sahiptir hem de şairlerin mizaçları bu koşullarla örtüşmektedir. Toplumun çenesidir şiir. Kalple kurduğu irtibat şaire göre değişir.

Psikolog Ayşe Ece.. Her evlenen çift bir ömür boyu mutlu, huzurlu ve sağlıklı bir yaşam sürmek ister. Ancak iki kişinin birlikte çıktığı bu yolculukta sıkıntılar yaşanması kaçınılmazdır.